|

Groei door pijn?

De dag, tijd of plek moet je mij niet vragen. Het enige wat ik onthouden heb is dat ik ‘ergens’ de zin las: Growth through pain. Letterlijk vertaald: Groei door pijn. En op dat moment dacht ik dat het tijd werd om daar eens een column over te schrijven. Ik sloeg namelijk aan op deze zin en schoot ook gelijk een soort van in de weerstand.

Uit ervaring kan ik zeggen dat pijn, of dat mentaal of fysiek is maakt niet uit, je afbreekt tot de enkels. Dat het je klein maakt. Zorgt voor decorumverlies. Niks goeds brengt, alleen maar neemt en niet geeft. Pijn breekt je mindset af, kan vriendschappen kapotmaken, sloopt je lijf, maakt moe, sluit je op in jezelf, voelt eenzaam. In welk opzicht groei je hierdoor?

Inderdaad zorgt pijn ervoor dat mensen zeggen: “Je bent zo sterk.” Dat is geen keuze en bijna alle mensen die pijn kennen zullen voelen dat het, op het moment van pijn, totaal niet sterk voelt. Er zijn nog meer clichés die prima zijn totdat je zelf pijn hebt. Clichés zijn alleen achteraf op een bepaalde manier waar.

In mijn optiek groei je niet door pijn maar door vreugde. Om maar een voorbeeld te noemen: Hoe lang geniet je na van een fijne dag of iets leuks? Weken kunnen we hier op teren. Mensen groeien door plezier, vrolijkheid, verbinding, samen zijn, aandacht, lachen, afleiding, Je krijgt hierdoor een glimlach op je gezicht, gaat stralen, geniet. In pijn is het gezicht verbeten en in een kramp, wanneer het lacht is het ontspannen en gaat de blik open.

Zelfs wanneer wij Q-koortsigen na vreugde, blijdschap en meer, doorgaans een terugslag krijgen na iets leuks hebben we die terugslag er voor over. Want dat doet vrolijkheid en genieten. Van pijn heeft nog nooit iemand nagenoten. Kijk maar naar de natuur, als het lichter wordt gaat deze groeien.

Na 15 jaar pijn, fysieke stress, mezelf helemaal kapot te hebben gemindfullnesst ben ik erachter dat pijn niks toevoegt. En zeker geen groei. En potvolblomme wat ben ik er aan toe om te groeien, op te bloeien, pijnvrij te zijn.

Maar het is weer zover. Ik was weer eens concrete plannen aan het maken toen er na hevige zenuwpijn duidelijk werd dat er wederom een hernia zit. Pijn verlamt. Voor groei is licht nodig, geen duisternis.

Vergelijkbare berichten

  • ’23 – ’25

    2023, het jaar waarin mijn boekenbaby’s ter wereld kwamen. Alle energie die ik had stopte ik in schrijven. Aangedreven door boosheid. Woede. Intense, allesoverheersende woede dreef mij voort. ‘Dit kon toch niet waar zijn?’ Alles wat er gebeurde liet de vlam steeds hoger oplaaien. Totdat het niet meer te controleren was. Boosheid om Q-koorts, boos…

  • Zonder titel

    Een column zonder titel. Een vrouw zonder naam. Want als je geen kinderen hebt gebaard draag je niet de titel; moeder. Erica zei ooit: “Wij, jij en ik, zijn kinderloze moeders.” Zo gaf ze ons vrouwen een naam maar daarmee hebben we nog geen gezicht. Het duurde even voordat ik de moed kon verzamelen om…

  • Regen

    Ken je dat? Zo’n vast eigen ritueel? Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om, nadat ik uit bed geklauterd ben, een potje koffie te zetten, de laptop op te rammelen en als dat gelukt is met een bakkie even hersenloos door de socials te scrollen. Ik hou d’r van. Al rondscrollende kreeg ik ineens een gedachte:…

  • Pen

    Het is alweer een paar jaar geleden. Hoe ouder ik word hoe minder ik onthoud vooral als het gaat om tijd. Sommige gebeurtenissen vinden plaats en worden dierbare herinneringen. Als ik erg hard mijn best doe en graaf in mijn aangetaste Q-koorts geheugen dan vermoed ik dat het ongeveer 2018/2019 moet zijn geweest. In die…

  • Kaakklemmen

    Al een tijd wil ik over iets schrijven. Over kaakklemmen. Ook wel bruxisme genoemd. De artsen die hiermee te maken krijgen hebben op school blijkbaar geleerd dat kaakklemmen wordt veroorzaakt door stress. Dat is in ieder geval wat ik ongeveer 17 jaar van drie tandartsen en twee kaakchirurgen hoor. Vol overtuiging. Wanneer ik vertel dat…