Ja!

Ik maak mij los.. Voor de tweede keer in mijn leven sta ik voor de spiegel. Kleed ik me om. Gewoon, nette broek waar nog net niet zichtbaar hier en daar wat slijtage begint omdat ik maar één nette broek heb, blouse, hakje voor de leuk. Ik loop nooit meer op hakken. Vroeger wel. Altijd.

Ik zeg voor de tweede keer ‘ja’. Geen feest, geen trouwjurk, geen opsmuk. De samen gekozen eenvoud is de beste keuze allertijden. Er is meer ruimte voor gevoel, beleven. De gebruikelijke trouwpoeha hebben we beide een keer gehad. We zijn het erover eens, dat doe je maar één keer. Ik kijk eens naar onze getuige, zijn kinderen, mijn moeder. Ik word overspoeld door trots en liefde.

Ooit las ik een zin in een boek: ‘Bevrijd me van de pijn van scheiding.’ Ik kocht het boek alleen om deze zin. Dat gebeurd soms. Ik heb boeken aangeschaft enkel en alleen om de eerste bladzijde, de kaft of achterflap. Door deze zin in dat boek voelde ik jaren terug hoe ik mezelf vast heb (inmiddels had) gezet in ‘pijn van scheiding’. En wat is het hard werken om daarvan te genezen! Maar het is gelukt. En hoe. Er slaagt weinig in mijn leven maar dit project heb ik volbracht!

We wonen samen. Dat is even wennen na ruim vijftien jaar alleen te hebben gewoond maar als ik dan in de keuken zit en door de tuindeuren de zon zie opkomen dan zou ik nooit meer weg willen. Wat ben ik alleen geweest al die jaren.

We gaan samen verder. Met alles wat daar bij hoort. Nu de angst geen stem meer heeft mag die plek een nieuwe functie krijgen. Vandaag ga ik daadwerkelijk verhuizen. Afscheid nemen van jaren die ik met liefde achter me ga laten. Vanaf vandaag maar eens kijken wat de toekomst gaat brengen.

Ik vermoed een hoop schrijfsels want na vijftien jaar alleen wonen en nu weer samen zal er genoeg langs komen aan hilariteit. Voor de zekerheid heb ik alvast een kopje in het website menu gemaakt 🙂